የወሃቢዝም የደም ታሪክ
•••••••••••••••••••••••
“ንጹህ እስልምና” እያሉ የሚሸጡልህ ይህ የጨለማ አስተሳሰብ፣ ከየት እንደመጣ ታውቃለህ? ታሪኩ እንዴት በደም፣ በክህደት እና በስግብግብነት እንደተጻፈ ገብቶሃል? ይህንን “የእምነት እንቅስቃሴ” ሳይሆን፣ የፖለቲካ ወረራ ፕሮጀክት እውነተኛ ማንነቱን ለመረዳት፣ ወደ 18ኛው ክፍለ ዘመን የአረቢያ በረሃ የጨለማ ማዕዘን መጓዝ አለብን።
እስቲ የዚህን የአእምሮ ወረርሽኝ እውነተኛ የትውልድ ታሪክ እና የጭካኔ መዝገብ በሰፊው እንመርምር!
ክፍል አንድ፡ የሰይጣን ጥምረት - የደም እና የስልጣን ጋብቻ!
ወሃቢዝም የተወለደው በአንድ ምሽት አይደለም። የተወለደው፣ በሁለት እጅግ በጣም አደገኛና ስግብግብ ሰዎች መካከል በተፈጸመ የሰይጣን ጥምረት ነው፡
1. ሙሐመድ ኢብን አብዱል-ወሃብ (የጥላቻው ሰባኪ):
ይህ ሰው፣ “እስልምና ከትክክለኛው መንገድ ወጥቷል፣ እኔ ነኝ ወደ ቀድሞ ‘ንጹህ’ ማንነቱ የምመልሰው” የሚል የውሸት መፈክር ያነገበ፣ ነገር ግን አእምሮው በጥላቻ የተመረዘ አክራሪ ነበር። ለእሱ፣ ከራሱ ደረቅ እና ቃል-በ-ቃል ትርጓሜ ውጪ ያለው ነገር ሁሉ ጥፋት ነበር።
◦ ሱፊዎችን “ቀብር አምላኪ” (ሙሽሪክ) ብሎ ፈረጀ።
◦ ሺዓዎችን “ከሀዲ” (ራፊዳ) ብሎ ደማቸውን አፈሰሰ።
◦ ለዘመናት የቆዩ ባህላዊና መንፈሳዊ ክንዋኔዎችን በሙሉ “ቢድዓ” (መጤ ፈጠራ) ሲል አወገዘ።
በአጭሩ፣ ከሱ ቡድን ውጪ ያለውን መላውን የእስልምናውን አለም “ከሀዲ” በማለት ፈርጆ፣ ደማቸው፣ ንብረታቸውና ክብራቸው እንዲደፈር ሃይማኖታዊ ፈቃድ ሰጠ!
2. ሙሐመድ ኢብን ሳዑድ (የስልጣኑ ጥማተኛ):
በወቅቱ ከነበሩት በርካታ የበረሃ የጎሳ መሪዎች አንዱ የነበረው ኢብን ሳዑድ፣ አንድ ትልቅ ህልም ነበረው - መላውን የአረቢያን በሰይፍ አስገዝቶ፣ የራሱን ስርወ-መንግስት መመስረት። ነገር ግን፣ ይህንን ለማድረግ የሚያስችለው “ህጋዊ” ምክንያትና የሰራዊቱን ሞራል የሚገነባ ርዕዮተ-ዓለም ያስፈልገው ነበር።
የደም ውሉ (The Pact of Diriyah - 1744):
ሁለቱ ሙሐመዶች ተገናኙ። ውላቸው ቀላል እና ግልጽ ነበር፡
አብዱል-ወሃብ የሃይማኖት ሽፋን ይሰጣል። የኢብን ሳዑድን የፖለቲካ ጦርነት ወደ “ቅዱስ ጦርነት” (ጀሃድ) ይለውጠዋል። የኢብን ሳዑድን ተቀናቃኞች በሙሉ “የአላህ ጠላቶች” እንደሆኑ ይፈርጃል።
ኢብን ሳዑድ ደግሞ የሰይፍ ሀይል ይሰጣል። የአብዱል-ወሃብን የጥላቻ አስተሳሰብ በግድ በህዝቡ ላይ ይጭናል፤ የተቃወመውን ሁሉ ይጨፈጭፋል።
በዚህ የደም እና የክህደት ጋብቻ፣ የመጀመሪያው የሳውዲ/ወሃቢ መንግስት ተወለደ! ሃይማኖትን ለፖለቲካ ስልጣን፣ ፖለቲካን ደግሞ ሃይማኖትን ለማስፋፋት የሚጠቀሙበት የሰይጣን ስርዓት!
ክፍል ሁለት፡ የአረመኔነት አሻራ - የታሪክ የደም መዝገብ!
ይህ አዲሱ የጨለማ ጥምረት፣ ስልጣኑን ያጸናው በክርክር ወይም በስብከት አልነበረም - በማያባራ እና በአረመኔያዊ ጭፍጨፋ ነበር!
• የከርበላ ጭፍጨፋ (1802):
የወሃቢ/ሳዑዲ ሰራዊት፣ ለሺዓ ሙስሊሞች ቅዱስ የሆነችውን የከርበላን ከተማ (በዛሬዋ ኢራቅ) ወረሩ። ያደረሱት ጥፋት በታሪክ መዛግብት ውስጥ በደም የተጻፈ ነው። በሺዎች የሚቆጠሩ ወንዶችን፣ ሴቶችን እና ህጻናትን ያለርህራሄ አረዱ። የኢማም ሁሴንን (የነብዩ ሙሐመድ የልጅ ልጅ) መካነ-መቃብር አፈረሱ፤ በውስጡ የነበሩትን ውድ ንዋየ ቅድሳት በሙሉ ዘረፉ። ከተማዋን ለአመድ ክምር ዳረጓት። ይህ ድርጊት፣ የወሃቢዝም እውነተኛው የጭካኔ ገጽታ ምን እንደሚመስል ለአለም ያሳየ የመጀመሪያው ትልቅ ማስረጃ ነበር።
• የመካ እና የመዲና ውድመት (1804-1806):
እስልምና የተቀደሱ ከተሞችን ሲቆጣጠሩ፣ ያደረጉት የመጀመሪያው ነገር፣ ለዘመናት የቆሙትን ታሪካዊ እና ባህላዊ መገለጫዎች ማውደም ነበር።
◦ በመዲና የሚገኙትን፣ የነብዩን ቤተሰቦች (አህል አል-በይት) እና የቅርብ ባልደረቦቻቸውን (ሰሃባ) መካነ-መቃብሮች በሙሉ “የሽርክ ምልክቶች” ናቸው በሚል በዶዘር አፈራረሷቸው!
◦ የነብዩ መሐመድን መቃብር እንኳን ለማፍረስ ሞክረው፣ ከሌላው የእስላም አለም በተነሳባቸው ከባድ ተቃውሞ ለጊዜው ሊተዉት ተገደዋል።
◦ ለዘመናት የቆዩ የኪነ-ህንጻ ጥበብ ውጤት የሆኑ ህንጻዎችን እና መታሰቢያዎችን በሙሉ አወደሙ። አላማቸው? ታሪክን ማጥፋትና የነሱን ደረቅ አስተሳሰብ ብቻ ማስቀረት!
ታሪካቸው፣ “ከእኛ ወገን ያልሆነ ይገደል፣ ይዘረፍ፣ ይዋረድ፣ ታሪኩም ይደመሰስ!” በሚል መርህ የተጻፈ የደም እና የባህል ጥፋት መዝገብ ነው!
ክፍል ሶስት፡ የኢትዮጵያ ወረራ - የዘመናችን የባህል ጦርነት!
ያ በ18ኛው ክፍለ ዘመን በሰይፍ የተጀመረው የማስፋፋት ፕሮጀክት፣ በ20ኛው ክፍለ ዘመን የሳውዲ አረቢያ የነዳጅ ዘይት ሀብት ሲፈስ፣ አዲስ መልክ ያዘ። ሰይፉ በፔትሮ-ዶላር ተተካ። ጦርነቱም ወደ የአእምሮ እና የባህል ወረራ ተቀየረ። ኢትዮጵያም የዚህ ወረራ ዋነኛ ኢላማ ሆነች!
አላማው ያው ነው - የኢትዮጵያን እስልምና ገድሎ፣ በበረሃው መርዝ መተካት!
• ለዘመናት ከባህላችን ጋር የተዋሃደውን፣ ሱፊዝምን መሰረት ያደረገውን፣ መቻቻልን እና አብሮነትን የሚያስተምረውን የኢትዮጵያ እስልምና “ሽርክ” እና “ቢድዓ” ብለው ፈረጁት።
• በገንዘብ ሀይል፣ መስጊዶችን ገነቡ፣ “የዳዕዋ” ማዕከላትን ከፈቱ፣ ወጣቶችን ለመመልመልና ወደ ሳውዲ አረቢያ ለ”ትምህርት” በመላክ አእምሮአቸውን አጠቡ።
• ተመልሰው የመጡት አዲሶቹ “ኡለማዎች”፣ በራሳቸው ወላጆች፣ አያቶች እና ማህበረሰብ ላይ የክህደት ጦርነት አወጁ። “ኢትዮጵያዊነት” እና “እውነተኛ እስልምና” አብረው አይሄዱም ብለው ሰበኩ።
• ውጤቱ? በሱፊ እና በሰለፊ፣ በአህባሽ እና በወሃቢ መካከል ግጭት ተፈጠረ። አንድ የነበረው ማህበረሰብ ተከፋፈለ። ወንድም በወንድሙ ላይ መሳሪያ እንዲያነሳ ተደረገ።
የጦማሪው ፈላስፋው ጭሰኛ የመጨረሻ ፍርድ፡
ወሃቢዝም፣ “ንጹህ እስልምና” አይደለም!
ወሃቢዝም፣ የሳዑድ ስርወ-መንግስት የፖለቲካ፣ የባህል እና የኢኮኖሚ የበላይነት ማስፈጸሚያ መሳሪያ ነው!
ታሪኩ በደም የተጀመረ ነው። አሁኑም በአለም ዙሪያ በሽብር፣ በኢትዮጵያ ደግሞ በመከፋፈልና በባህል ጥፋት ቀጥሏል።
በኢትዮጵያ ምድር ላይ ለዚህ አስተሳሰብ ቦታ መስጠት ማለት፣ ለከርበላው ጨፍጫፊዎች፣ ለመካና መዲና አውዳሚዎች፣ ለኦሳማ ቢን ላደን እና ለአል-በግዳዲ ርዕዮተ-ዓለም፣ እና ከሁሉም በላይ፣ ለኢትዮጵያዊነት መቃብር ቆፋሪዎች እጅ መስጠት ማለት ነው!
ይቀጥላል....
